zaterdag 30 augustus 2014

Not amused

Jemig, wat een hoge rekening kregen we over de maand juli van Ziggo voor onze kiezen. Veel 06-nummers gebeld? Naar het buitenland? Niks van dat al, zelfs geen filmpje besteld. Nee hoor, Ziggo heeft sinds de fusie met UPC besloten dat Ziggo-abonnee's niet meer gratis met elkaar kunnen bellen. Een fusie moet tenslotte betaald worden.......

Bah, inmiddels begint het er op te lijken dat onze werkeloze glasvezelaansluiting beetje bij beetje goedkoper lijkt te gaan worden, in tegenstelling tot wat Ziggo beweert. Maar om die werkend te gaan krijgen zal er bedrading binnenshuis getrokken moeten worden, en daar hebben we eigenlijk nog geen zin in. Dus eerst maar eens kijken of we het bellen met behoud van de gewone kabelaansluiting goedkoper kunnen gaan krijgen. Zo stuurde manlief zijn zus met haar verjaardag een gelukswens via sms (wat zij de dag ervoor op zijn verjaardag ook deed ;-)) via zijn werktelefoon, o-oh......
(Ook stuurde ik een (gratis) verjaardagskaart en gaan we dit weekend nog op verjaardagsvisite......niet dat je denkt dat we zo nodig willen bezuinigen op aandacht voor anderen).
Ook ga ik eens aandachtig kijken of bepaalde telefoontjes niet via internet geregeld kunnen worden (afspraak wijzigen bij de ortho bv.) en ga ik eens kijken of we het via Ziggo niet goedkoper kunnen regelen. Want een keuze op de kabelmarkt is er sinds de fusie helemaal niet meer, en terug naar KPN wil ik never nooit meer.
Met een beetje opletten en wat onderzoek moet die telefoonrekening toch naar beneden te krijgen zijn. Iemand nog tips? Wij hebben nu een Alles-in-een abonnement (tv-internet-telefonie).

dinsdag 26 augustus 2014

Buurman Harrie

Vanmorgen stond er een ambulance voor het huis van mijn buurman. Onze eigenzinnige alleenstaande buurman. Buurman waar ik al eens een blogje over had willen schrijven, maar uit respect voor hem niet kon. Toen wij hier kwamen wonen 12 jaar geleden hoorden we van andere buren: "da's een vreemde". Ik vond niet zo snel iets vreemd, waarschijnlijk meer gewend uit de Randstad. Ok, hij had geen aangeharkt grindtuintje. In zijn voortuin was het een vrolijke bloemen-wildernis en de rest van zijn tuin was groentetuin. Ik houd niet van grindtuintjes, en wel van veel bloemen.
Buurman was alleen, erg op zichzelf en een beetje verlegen. Ooit bracht ik hem, met mijn zoontje verkleed als Zwarte Piet (toen nog niet het toonbeeld van racisme...) een chocoladeletter, zomaar, als kadootje. Buurman vond dit maar vreemd, durfde het amper aan te pakken, niet gewend dat iemand dat zomaar aan hem gaf.
Na de geboorte van onze dochter stond hij ineens 's morgens vroeg op de stoep, in zijn zondagse pak met zakhorloge, op kraamvisite. Daarna is hij nooit meer bij ons in huis geweest. Ik ook nooit bij hem,  buurman deed niet aan visite. Manlief is ooit 1x bij hem binnen geweest en vertelde dat er wel 3 of 4 televisies in de kamer stonden.
Buurman had en heeft volgens mij een huis vol spullen. Maar kopen deed hij nooit. Hij vond dingen, na de koninginnemarkt bij de containers, verloren spullen op straat. Een barbie of een ketting voor dochterlief, een bal voor zoonlief, of een paar schoenen. Niet aanpakken kon niet, hij snapte niet dat je "nee" zei tegen iets wat nog goed was. Dat deed ik dan ook maar niet meer, en bracht het dan vervolgens maar naar de kringloop. Het zakje hondenkoekjes dat ik niet aanpakte (we hebben een kat) staat waarschijnlijk nog op z'n aanrecht.
Buurman had ook stoere verhalen. Over dat ie ooit door een politiehond was gebeten toen ze hem uit z'n huis wilden zetten. Het hele verhaal heb ik nooit helemaal begrepen, maar het was iets met het niet betalen van belastingen. Maar buurman woonde er nog steeds, en voor hulp bij z'n belastingpapieren ging hij elk jaar naar de ouderensoos. En hij wist alle nieuwtjes uit de stad, vooral wie er allemaal overleden waren. En als er een overval was gepleegd in mijn geboortedorp kwam hij dat ook even vertellen, over de heg.
Buurman kweekte zijn eigen groentes, bemestte zijn tuin met verse kippenmest (stank!), en haalde alleen onkruid weg als het echt niet anders kon.

Ineens was buurman ziek. Wij wisten van niets. Mijn ouders waren hier in huis tijdens onze vakantie en hij had hun verteld dat ie voor onderzoek naar het ziekenhuis was geweest. Verder zagen ze hem amper. Wij ook niet nadat we weer thuis waren. Ik hield het wel in de gaten of ik nog een teken van leven zag. Af en toe stond de deur open of stond zijn fiets buiten. Ruim een week geleden trof ik hem ineens in de tuin. Ik herkende hem amper, zo mager. Hij kon bijna niet praten. Longemfyseem, vertelde hij. Hij was ook al 70..... Het leek wel of hij het al opgegeven had. Hij zou wel tafeltje-dekje gaan krijgen, want hij was zo moe. Of zijn zus wist dat hij ziek was, vroeg ik. Nee, dat vond ie niet nodig. Het zat me niet lekker.
Toen gebeurde er ineens van alles. Een paar keer 's avonds de doktersdienst voor de deur, huisartsen die overdag aankwamen, de kruiszorg, tafeltje-dekje........
En ineens dan toch (gelukkig) zijn zus afgelopen weekend.

Vanmorgen dus de ambulance. Buurman klom zelf nog op de brancard. Naar het ziekenhuis, dacht ik. Niet dus. Van zijn andere buurman (die gisteren pas hoorde dat buurman ziek was) hoorde ik dat hij naar het hospice gebracht was. Waar wist hij niet, in onze stad was geen plaats. Thuis zou hij niet meer komen. Zijn zus was al weg, ik kon het niet meer vragen. Buurman Harrie, van wie ik niet eens een achternaam weet. Of we wilden helpen de heg te knippen aan onze kant, vroeg andere buurman. Daar had hij van buurman Harrie toestemming voor gekregen, als hulp. Meer wilde buurman Harrie niet.
Ik loop er de hele dag al mee in mijn hoofd, denkend aan de buurman die verder geen hulp wilde. Ik hoop maar dat zijn zus aan zijn bed zit. De zus met wie hij ook bijna geen contact had, maar toch kwam toen het ernst was. Voor zover ik kon inschatten heeft buurman wel een prima leven gehad, hij leidde het zo goed en zo kwaad als het ging zelf, had lol en ging er met z'n brommer, fiets of oude BMW op uit. Ik denk dat het voor hem goed was zo.
Toch is het voor mij nog erg onwezenlijk dat hij er zometeen niet meer is.  Die "vreemde", die toch zo bij ons dagelijkse leven hoorde.......

maandag 25 augustus 2014

Goede start

De scholen zijn weer begonnen (nou ja, bijna dan, want zoonlief heeft vandaag nog vrij en hoeft morgen maar 3 uurtjes), manlief weer aan het werk, mijn oor doet weer een beetje normaal en dus........

Tja, en dus..... Hoe vaak nam ik me al niet voor om dan meteen maar ook een vliegende start te maken: met het huishouden, sporten, de was, gezond eten en andere belangrijke dingen. En nog veel vaker was ik juist die eerste week na de vakantie niet vooruit te branden, hopeloos.

Maar niet vandaag! Voor mijn eerste kop koffie om kwart over 10 had ik al 2 lunches (voor werk/school) klaar, de administratie op orde, mijn Bol-winkel weer heropend, bibliotheekboeken verlengd, de was opgehangen, oud papier gesorteerd en aan de straat gezet, vaat gewassen en het aanrecht en fornuis gepoetst, de boodschappenaanbiedingen bekeken en genoteerd, de bietjes staan alvast te koken voor vanavond en alle rondslingerende spullen zijn opgeruimd.
En nog een blogje geschreven ook.....
Zo dan! Die start is gemaakt!

vrijdag 22 augustus 2014

Besparen op de trein

Reizen met de trein vind ik over het algemeen een ontspannende bezigheid. Nu is onze stad in het gelukkige bezit van een intercity-station, voor ons op loop- of fietsafstand, dus dat maakt het natuurlijk wel een stuk gemakkelijker. Ik begrijp dat wanneer je in een dorpje in the middle of nowhere woont (waar je tegenwoordig met het uitdunnende openbaar vervoer niet eens zoveel voor hoeft te doen), het openbaar vervoer, en al zeker de trein, niet altijd een handige optie is om te reizen. Maar goed, dat gaat bij ons dus nog redelijk makkelijk, de keren negerend dat er bij de NS weer werkzaamheden of andere vertragende bezigheden zijn. Echter, de trein vind ik wel superduur. Met het gezin per trein een tripje ondernemen kan behoorlijk in de papieren lopen. En natuurlijk ben ik altijd NET weer te laat met het kopen van zo'n voordeelkaartje bij AH, Kruidvat of Blokker. Of eigenlijk lees ik het altijd wel dat er weer zo'n voordeelactie is, maar stel ik het kopen ervan altijd net weer wat te lang uit omdat ik op dat moment nog geen bestemming kan bedenken. En het kopen van zo'n kaartje en het vervolgens laten verlopen, is ook weer zonde van het geld.

Dus op het moment dat ik zo'n kaartje wel zou kunnen gebruiken is er nu net nooit zo'n actie. Aankomende zondag wil ik graag op bezoek bij mijn zus in Rotterdam. Qua reistijd is het met de trein net zo snel als met de auto, parkeren kun je er amper en laat ik nu ook niet zo'n autorijder zijn. Maar duur is het wel (40 euro voor een retour), en ik reis ook weer te weinig om met een voordeelurenkaart goedkoper uit te zijn. Nu zou ik het ook voor het geld echt niet laten hoor, maar ik zou geen echte bespaarder zijn zonder toch even het internet af te speuren naar een voordeeltje. En ja hoor, dat vond ik, een besparing van 45% op de reis!! Dat is toch wel de moeite waard, dacht ik zo.
Het is namelijk zo dat je via de Spoordeelwinkel van de NS nog wel eens heel voordelig een leuk uitje kan boeken (veelal in de grote steden), en zo kan ik voor 22 euro een retourtje Rotterdam kopen, inclusief de toegang tot het Fotomuseum. Nu boeit me dat Fotomuseum helemaal voor geen meter, ik ga naar Rotterdam voor mijn zus. Maar 22 euro betalen ipv 40 is nogal een slok op een borrel!
Dus heb je binnenkort een tripje met de trein gepland naar een grote stad, kijk dan eens in de Spoordeelwinkel of er niet toevallig een uitje in gepland staat. Misschien loont het ook nog wel als je op een station moet zijn vlakbij die grote stad, mits je daar natuurlijk moet overstappen om dan te kunnen in- en uitchecken met je ov-chipkaart. Wel nog altijd iets duurder dan zo'n goedkoop actie-kaartje, maar wel handig voor de minder geplande kopers zoals ik!

woensdag 20 augustus 2014

Haat-liefde en oorpijn

Het ging zo goed na onze internet-loze vakantie: mezelf een beetje losweken van het internet. Heel leuk allemaal hoor, om met iedereen mee te lezen op FB of op blogs maar er zijn van die dagen dat ik mijzelf er een beetje in kan verliezen, en tot weinig anders kom. Of in ieder geval het gevoel heb ik dat ik veel meer andere leuke (en minder leuke) dingen had kunnen ondernemen op zo'n dag. Nuttige dingen, maar ook creatieve dingen. De eerste dagen thuis merkte ik het al: wat zuigt dat internet! Dus nam ik me voor om daar echt mee te matigen: maar 1x per dag blogjes lezen of een blik op FB werpen, en dan ook de boel netjes af te sluiten en hup, computer uit. Met een tablet, die we ook hebben, merk ik dat dat nog lastiger is. Die kun je natuurlijk ook echt uit zetten maar in praktijk doe je dat niet. En er gaat tegenwoordig ook zoveel via internet: even inloggen bij de bank, mail lezen, even iets opzoeken, het kan bijna niet meer zonder. En dan blijf ik regelmatig "hangen".
Hoe handig ik internet ook vind, ik vind het tegelijkertijd ook een vloek. Als je niet oppast "eet" het je tijd op.

Maar goed, na de eerste dagen waarna ik weer tot bezinning kwam, ging het eigenlijk best goed. Want ik zag al snel dat ik eigenlijk maar weinig gemist had in de vakantie. Gewoon lekker dingen doen: koekjes bakken, spelletjes spelen met dochter, handwerken, een poging tot broodbakken, het huishouden, tuinieren, en dan hield ik zelfs nog tijd over. Dat geeft veel meer voldoening, heerlijk!
Totdat mijn oor roet in het eten gooide. Al een paar weken liep ik namelijk al rond met een verstopt oor. Aangezien ik al snel last heb van de holtes in mijn hoofd, dacht ik in eerste instantie dat dat het nu ook wel zou zijn. Op vakantie waren de ritten door de Engelse heuvels niet echt een zegen voor mijn oor, maar pijn deed het ook niet. Ik ben nooit zo vlot met naar de huisarts rennen, en dacht dat het probleem zich vanzelf wel op zou lossen. De eerste week na onze vakantie dacht ik ook wat verbetering te bemerken dus stelde ik een huisarts-bezoek nog even uit. Onze eigen huisarts heeft nog vakantie dus dat maakte het uitstelgedrag nog even wat groter. Tot het na dit weekend niet anders meer ging: mijn oor ging nu wel pijn doen, en steeds een beetje meer.
Gisteren kon ik dan ook terecht bij een vervangend huisarts en bleek dat er een prop oorsmeer vastzat. De assistente heeft het oor uitgespoten, wat ik absoluut geen pretje vond. Probleem opgelost, dacht ze, en in eerste instantie voelde het ook zeker beter. Tot 's avonds waarbij de pijn in alle hevigheid terugkwam. Vannacht kon ik gelukkig wel goed slapen, maar toen ik vanmorgen een uurtje op was kwam daar de pijn ook weer opzetten, veel erger dan ik eerder had. Weer de huisarts maar gebeld, want een beetje pijn kan ik best wel hebben maar hier hielp zelfs geen pijnstiller bij. Door de vakantieperiode was er helaas geen plek op het spreekuur dus uiteindelijk kon ik, een paar telefoontjes verder, eindelijk even overleggen met (weer een andere) huisarts. Zij vermoedt dat de uitwendige gehoorgang geïrriteerd/ontstoken is geraakt en hoopt dat het met wat oordruppels beter gaat. Nou, dat hoop ik ook, want ik begrijp nu ineens wat een pijn mijn kinderen vroeger hebben gehad toen ze oorontsteking hadden. Dat is echt niet fijn.

Maar ja, door die oorperikelen ben ik qua activiteit ineens weer terug bij af, en merk ik dat ik ook weer snel achter internet blijf hangen. Zo'n lamlendig "ik weet niet wat ik anders moet"-gevoel, bleh!
Nu maar hopen dat de oordruppels hun werk snel gaan doen, en dat ik mijn net hervonden ritme weer terug heb gevonden. Want hoe leuk ik alle FB/blog-verhalen ook vind, uiteindelijk is het "echte" leven nog veel en veel leuker!

maandag 11 augustus 2014

Beetje verdriet bij thuiskomst

Toen ik na binnenkomst in onze eigen huisje na de vakantie de kelderkast opentrok, rook ik al iets verdachts. Iets mufs en zoetigs, beetje ranzig. Maar ach, ik wilde er niet meteen iets achter denken. Vaak moet ik toch altijd weer even wennen aan de geuren en geluiden in ons eigen huis. Maar na nadere inspectie bleek het toch iets meer te zijn dan "gewoon even wennen". Tot mijn grote spijt trof ik mijn voorraad grootverpakkingen kokos, havermout en amandelen totaal beschimmeld aan. Er restte niets anders dan de zakken te legen in de kliko. Ik zal jullie de krachttermen besparen, maar dat was wel wat ik dacht. Zo zonde!
Hoezo mooi weer in Nederland? Blijkbaar zorgen de heftige buien die het "prachtige" zomerweer hebben afgewisseld ervoor dat onze kelderkast vochtiger is dan ooit. Echt balen!
Misschien kocht ik te royaal in, de voorraad was al wel een jaar in gebruik en nog niet op. Maar droog had het waarschijnlijk nog wel even bewaard kunnen blijven. Uithuilen en opnieuw beginnen! Eerst goed nadenken hoeveel voorraad ik wil hanteren en ook hoe ik het beter (vochtvrij) kan bewaren. Want dit soort zomers gaan vaker voorkomen, wordt voorspeld. Dat is de tol die we betalen voor onze geweldige welvaartsmaatschappij (zei ze cynisch).
Nog steeds hoop ik ergens dat we er van leren. Het bittere (en tevens ook het mooie) is dat de meest eenvoudige zielen het veel beter begrijpen dan de rest. Mijn verstandelijk gehandicapte oom, die afgelopen vrijdag op 76-jarige leeftijd overleed, deed ooit de uitspraak "Alles wat de natuur je schenkt, daar moet je gebruik van maken". Deze tekst staat boven de rouwkaart die we vandaag ontvingen, en ik vind het de meest prachtige tekst die ik ooit op een rouwkaart gelezen heb. Laten we de natuur koesteren zoals hij dat deed, want zonder natuur zijn we niets!








zondag 10 augustus 2014

Rule, Brittania!

Na een heerlijke en voor Engelse begrippen behoorlijk zonnige vakantie in Engeland (ja, hee, where else), vaarden we gisterochtend weer Hook of Holland binnen. Wat is Nederland toch plat en wijds, als je uit de heuvels komt en vooral op weggetjes met graswallen erlangs hebt gereden. "Dan rijdt u nu langs de zee". Huh, waar dan? Geen reden tot klagen hoor, Engeland is bijna overal prachtig, maar stiekum waren we wel weer blij met ons platte landje, waar onze stationwagen met lichtste motor niet de neiging heeft om heuvel-af te willen terwijl je de andere kant op wil. Waar we niet vast raken in een schuine berm waardoor het verkeer van beide kanten niet meer voor- of achteruit kon. Waar iedereen gewoon rechts rijdt, en je geen fietsers tegenkomt op autowegen. Waar niet iedereen in "onze" zuidelijke provincies op vakantie komt. En waar je gewoon water uit de kraan kunt drinken.

Maar oh, wat hebben we genoten..........van de zon, van de Engelse beleefdheid en behulpzaamheid, van de cakes en andere zoetigheden, van in bijna elk dorp of stadje een handwerkwinkel tegenkomen. Van de prachtige cultuur en natuur. Van de maffe kok/sleutelhouder van ons eerste vakantieparkje. Van goede thee en slechte koffie. Van het strand en de zee. Van de hertjes die gewoon naast ons vakantiehuisje liepen. Van De Cotswolds,  Noord Devon en Dorset. Van de prachtige tuinen. Van de wacht bij Windsor Castle. Van het idee dat je de colleges in Oxford uit de serie Morse ineens in het echt ziet. En ja, zelfs van die vervloekte heuvelweggetjes!

Het is goed om weer thuis te zijn, maar nog beter dat er een vakantiebestemming als Engeland bestaat!