woensdag 18 maart 2015

Klaar!

Bijna 5 jaar bloggen........'t is niet niks. 5 jaar lang met veel plezier geschreven en reacties van jullie mogen ontvangen. Kritische blogjes, blije blogjes, trotse blogjes, boze blogjes......van alles wat. Maar ik merk dat het op is. Ik heb geen inspiratie meer en de zin ontbreekt me om te schrijven. Het is goed zo. Ik ga verder, met leven, met handwerken, met mijn webwinkeltje, met alle dingen rondom huis en gezin. Het leven staat niet stil, en ik al helemaal niet. Vervelen doe ik me nooit, alleen ik zal het hier niet meer delen. Ik ben heel blij met alle lieve, leuke mensen die ik via mijn blog heb leren kennen en met wie ik via FB gelukkig ook contact heb. Dank voor al jullie leuke en kritische reacties op mijn blog. Uiteindelijk draait het daar toch wel een beetje om bij bloggen: dat je mensen raakt.
Ik laat mijn blog nog een poosje staan, en daarna sla ik het voor mezelf op, als een dierbare herinnering.

Maar niet nadat ik nog een paar vragen van jullie beantwoord heb, dat ben ik jullie nog wel verschuldigd.

Mariimma stelde mij de vraag wat er wel eens mis gaat bij consuminderen/groener leven. "Nou ehm, wat niet?", dacht ik meteen. Er zijn een heleboel dingen die ik me voorneem. Niet in de zin van goede voornemens die je maakt met Nieuwjaar. Maar ik ben wel iemand van (kleine) doelen stellen. Helaas, en ach nee, dat is eigenlijk verkeerd gezegd, soms ook gelukkig.....walst het leven hier soms dwars doorheen. Ik kan bijvoorbeeld wel verzinnen dat mijn kinderen niet meer uit pet-flesjes mogen drinken want giftige stoffen enzo, maar het zijn geen kinderen van drie meer die je alles gewoon meegeeft. Mijn pubers willen echt niet opvallen met rvs drinkflessen waarin ranjalucht echt verschrikkelijk gaat stinken. Ik ben al blij dat ik dochter gewoon elke dag ranja mee kan geven in een gebruikt waterflesje (dus geen pakjes voor de weggooi). Die rvs drinkflessen was dus echt een brug te ver, net als de bio ranja overigens. En dat is dus nog maar 1 voorbeeld ;-)
Dus ja, er gaat regelmatig (lees: heel vaak) wat mis ;-) Maar dat vind ik niet erg, dat hoort erbij als je dingen uitprobeert. Soms blijft er eens wat hangen wat wel werkt. Zelf je eigen koekjes bakken bijvoorbeeld, dat houden we (probeer ik) er in!
Craftsnskills vroeg me vervolgens of ik nog terug zou kunnen/willen in onze "een beetje" groene levensstijl. Tja, tussen willen en kunnen zit nogal een verschil. Ja, ik kan het en sterker nog: we doen het momenteel. We kopen minder biologisch omdat ik financieel meer over wil houden. Het is niet iets wat ik perse wil, maar keuzes maken moet je elke keer weer. Ook dat vind ik niet erg, op zijn hoogst soms jammer.

De laatste vraag was van Daantje: "Waar ben ik het meest trots op?" Daar hoefde ik niet lang over na te denken, dat is namelijk mijn gezin! Mijn zoon, die eindelijk vrienden heeft gemaakt op de Havo en eindelijk weer goed in z'n vel zit. Mijn dochter, die ondanks haar dyslexie, volgend schooljaar aan het Atheneum mag beginnen. Beide zijn rustige, leergierige kinderen, die met een gezonde dosis humor en zelfspot in het leven staan. Mijn hardwerkende man, altijd op zoek naar voldoende uitdagingen in zijn werk. Neemt nooit iets voor lief, hart voor het bedrijf en wars van politiek gekonkel. En op mezelf. Dat ik van onzeker verlegen meisje ben gegroeid naar de persoon die ik nu ben. Die keuzes durft te maken, los van wat andere mensen er van vinden.

Tja, dat was het dan. Ik ben niet zo goed in afscheid nemen. Het liefst had ik de boel zo afgesloten, zonder er een blogje aan te wagen, maar dat voelde niet goed. Ik blijf bij de bloggers onder jullie gezellig lezen en reageren. Sommigen spreek ik vast wel via FB.
Het gaat jullie goed! Dag!




dinsdag 10 maart 2015

Groen (en betaalbaar!) reizen

Voor mijn verjaardag (ja, ik ben al lang geen meisje meer: 45 lentes inmiddels) kreeg ik een paar prachtige boeken met 3 keer het boekenweekgeschenk! En met dat boekenweekgeschenk mag je dus op zondag 15 maart gratis met de trein (*klik*). Het zal wel stikdruk zijn op die dag en we hebben eigenlijk een verjaardag, maar toch zou het zonde zijn om hier geen gebruik van te maken. Dus misschien ga ik met dochterlief maar iets leuks doen en stuur ik de mannen naar de verjaardag ;-)

Voor wie nog meer interesse heeft in goedkope treinkaartjes (het Boekenweekgeschenk krijg je al bij de aankoop van een boek vanaf 12,50 euro) er lopen nog twee leuke treinkaartacties:

Van 9 t/m 22 maart kun je bij de AH een dagkaart kopen voor 17 euro. De dagkaart is geldig t/m 3 mei (*klik*). Voor de actie moet je de bonusfolder meenemen, maar meestal doen ze bij onze AH niet zo moeilijk en scannen ze wel een folder die ze bij de kassa hebben liggen. En anders ligt er nog wel een folder bij de service-balie (voor de mensen met een sticker tegen reclame op de brievenbus).

Daarnaast loopt er via de Spoordeelwinkel nog een actie: 18 euro voor een dagkaart inclusief kop koffie en gebak bij La Place. Laten ze daar nu ook lekker veel biologisch serveren! Deze tickets kun je tot 31 maart kopen en er tot 30 april mee reizen.

Ook kun je nog tot 31 maart een seizoensretour kopen. Het enige nadeel daarvan vind ik dat je daarmee alleen in de weekenden kan reizen, en ik plan een dagje uit graag in vakanties of als de kinderen eens een studiedag hebben. Maar voordelig is het wel!

Toch leuke groene acties als je eens een dagje met de trein weg wil!

zaterdag 7 maart 2015

Boodschappengeld

Goh, wat gaat de tijd toch snel, wanneer je het leuk hebt....... Dit is geen klagen hoor, maar ik heb het gewoon fijn druk, met van alles: puber helpen met overhoren voor zijn toetsen, koekjes bakken (ik heb helemaal de smaak te pakken en weet er nu ook tijd voor te maken), tuinieren (fijn bloemetjes gekocht om de nog kale tuin wat op te fleuren), poetsen (nou ja, niet mijn hobby, maar schoon is wel weer fijn), lezen, haken, etc. Gewoon, een lekkere week met veel doe-dingen, heerlijk!

Maar jullie staan natuurlijk te popelen om het antwoord te horen op jullie vragen ;-)
Gewoon Vlijtig stelde mij de vraag of ik met een boodschappenbudget werk. Nee, dat doe ik niet. Niet dat het mij niet nuttig lijkt hoor. Vol bewondering lees ik vaak bij anderen over allerlei potjes, en hoeveel houvast ze daaraan hebben. Waarom ik dan niet? Tja, ik denk dat dit een beetje zelfbescherming is. Ik ken mezelf namelijk een beetje en weet hoe structopatisch ik kan zijn. Structuur in het kwadraat zeg maar, op het autistische af. En ik weet ook hoe vast ik mezelf hiermee kan zetten. Als ik iets moet van mezelf, dan kan ik superstreng zijn. Jaja.....hier zit een behoorlijk complex typetje ;-)
Nee hoor, zo ernstig is het niet, maar wel een beetje. Dus doe ik het maar niet. En probeer ik maar gewoon een beetje op te letten met de uitgaven. De afgelopen maanden had ik het gevoel dat we toch steeds meer uitgaven aan (biologische) boodschappen. Het aandeel biologisch heb ik daarom wat teruggeschroefd. En ik heb nu meer geld op de lopende rekening over dan de maanden hiervoor, dus ja, dat helpt.
Wat we wel hebben zijn twee duidelijke spaarpotjes: een waar ik maandelijks een bepaald bedrag op reserveer voor zorgkosten. Hierop spaar ik de jaarpremie bij elkaar en betaal ik eigen bijdrages uit. Het tweede spaarpotje is voor vast terugkomende jaarlijkse of 3-maandelijkse kosten, zoals bijvoorbeeld de autoverzekering, sporten, bibliotheekpas en de woz-belasting. Al deze kosten tel ik jaarlijks bij elkaar op, deel ik door 12 en dit bedrag spaar ik maandelijks op een aparte spaarrekening. Zo verrast zo'n rekening me nooit, het bedrag boek ik gewoon weer terug naar de betaalrekening zodra dit afgeschreven wordt. Verder sparen we achteraf (aan het eind van de maand) wat er over blijft. Ik probeer zo zuinig mogelijk te zijn, maar ben ook niet al te streng. En bonussen, 13e maand, teruggekregen belastinggeld en vakantiegeld gaat altijd rechtstreeks naar de spaarrekening.
Het scheelt wel enorm dat manlief en ik niet echt de neiging hebben om "zomaar" wat te kopen. Dat wat we kopen hebben we meestal ook echt nodig. Ik heb bv. maar 3 broeken (jeans heeft mijn grote voorkeur) in de winter. Daar red ik het wekelijks precies mee. Is er een versleten, dan moet ik wel vrij snel een nieuwe kopen, maar omdat ik maar 1 merk fijn vind is de keuze meestal snel gemaakt. Mijn enige zwakke punt is wol om te haken, daar moet ik mezelf echt bij beheersen om niet weer wat nieuws te kopen ;-)

Ik denk dat als we het geld wat er binnenkomt, allemaal in potjes zouden verdelen, we misschien nog wel iets meer zouden kunnen sparen. Misschien..... Nu is manlief wel om zich heen aan het kijken naar een andere baan. Want datgene wat hij nu doet betaalt wel goed, maar kost hem ook veel. Aan energie, aan levensvreugde (vaker niet dan wel). Misschien moet hij dan wel aan salaris inleveren. Maar als dat meer lol in zijn werk oplevert, dan is dat meer waard dan het geld. Dus wie weet ga ik dan ook wel overstag om meer te gaan budgetteren, ik zeg nooit nooit. Want we deden dit eerder al eens, een stapje terug. En dat lukte ook. Want als ik me ergens in vastbijt, berg je dan maar ;-)

donderdag 26 februari 2015

Over blogtrollen, rotreacties en onbeschoftheid

Wat een ontzettend leuke vragen kreeg ik naar aanleiding van mijn vorige blog. Ik had eigenlijk meer vragen verwacht in de trant van "Waar werkt je man?", "Wat voor werk deed je vroeger?", "Wat doe je nu al op zo'n dag?" en "Wat is je favoriete vakantie-bestemming?", maar nee, het waren vooral meer diepgaande vragen. Leuk, leuk, leuk, en ik ga ze ook allemaal beantwoorden.
Heb je nog steeds een vraag, gewoon zomaar, of naar aanleiding van de "antwoord"-blogjes, het mag nog hoor (ook als je wil weten wat voor werk mijn man doet ;-)). Het geeft mij toch weer inspiratie tot bloggen.

Daar gaan we dan, ik begin gewoon bij de eerste vraag. Jolanda (jaja, grappig he, dezelfde naam, maar toch echt iemand anders hoor) van Consuminderen met plezier stelde mij de vraag of ik weleens vervelende reacties krijg op mijn blog. Daar heeft ze dus zelf regelmatig last van. En daar snap ik dus echt helemaal niets van, want het is zo'n leuk, lief en spontaan mens, altijd opgewekt (tenminste, zo komt haar blog op me over) ......hoe halen mensen het in hun botte hoofd om haar van die lelijke reacties te sturen, bah!
De vraag kan ik snel beantwoorden: Nee, ik krijg eigenlijk nooit van dit soort reacties. Ik heb wel last van spam, en heb ook wel eens kritische reacties gehad, maar dat mag. We hoeven het in het leven toch niet allemaal met elkaar eens te zijn. Sterker nog, zolang mensen dit op een fatsoenlijke manier doen, ben ik er ergens ook wel blij. Want dat betekent dat mensen ergens over nagedacht hebben, en dat ik er wellicht wat van kan leren. Zo kreeg ik eens een wat bozige reactie van een werkende moeder, niet onbeschoft maar wel geraakt. Ondanks dat ik heel blij ben met mijn thuisblijfmoederschap ben ik door die reactie ook wel weer anders tegen de zaken aan gaan kijken. Het leven is niet zwart-wit (alhoewel ik daar nog wel eens in door wil schieten, gewoon een lastig karakter-trekje).
Eerlijk gezegd wordt ik ook wel eens strontmisselijk van reacties (meestal op andere blogs) in de trant van "Ooooh, wat doe je het toch goed! Je bent mijn voorbeeld, mijn held, bladieblah....." (Haha, dit is dus lichtelijk overtrokken he, maar soms komt zo'n reactie op die manier op mij over).
Goedbedoeld en lief enzo, maar soms ik denk ik dan meteen: "Huh, je kent me niet eens, als je eens wist wat er bij ons allemaal mis gaat." Ik ben gewoon meer iemand van de (cynische) humor dan van de zoetsappigheid. Ik kan gewoon smakelijk lachen om een reactie als "Wat vind ik het rot dat je een maand niet blogt, daar kan ik helemaal niet zonder", want natuurlijk weet ik dat die persoon zich niet meteen opknoopt als ik een maandje niet schrijf ;-)

Dus ja, kritisch zijn is prima en humor is uiterst gewenst. Het leven is al serieus genoeg. Maar dat je iemand zomaar gaat lopen afzeiken, dat kan er bij mij echt niet in. "Waarom?", staat dan met grote letters op mijn voorhoofd. Nu weet ik wel dat de maatschappij waarin we leven soms een vrijbrief lijkt te zijn voor onbeschoftheid. Ik zie het overal om me heen: onze tuin lijkt soms wel een vuilnisbelt....frietbakjes, ijslepeltjes, servetjes en soms ook wc-papier. Het wordt er tijdens de wandeling gewoon ingedumpt of komt aanwaaien. Nu er (tijdelijk) minder parkeerruimte bij ons in de buurt is, parkeren mensen hun auto regelmatig pontificaal recht of half voor onze oprit (wij hebben een eigen parkeerplaats naast het huis). Nu heb ik de auto niet heel vaak nodig, maar het is gewoon rete-irritant dat als je 'm nodig hebt, je eerst moet kijken of je er wel afkunt. Het is zelfs zo erg dat als ik weet dat de weersvoorspelling voor het eind van de dag heel erg slecht wordt, ik mijn auto maar alvast aan de straat zet, want dan weet ik zeker dat ik weg kan, indien nodig. Ja, heel erg, dat je dus op asociale mensen moet gaan anticiperen. Maar ik erger me ook groen en geel aan al dat gereaguur op nieuwsberichten. Gutteguttegut, wat een ergelijke en oliedomme reacties staan daar regelmatig. Ik lees ze maar niet meer, ik krijg er een heel triest beeld van de mensheid van. Van het nieuws zelf ook, maar dat is weer een ander verhaal. Wat menen mensen toch allemaal te moeten mogen doen en zeggen, waar is het respect hebben voor elkaar en rekening houden met elkaar gebleven? Heel ver weg, lijkt het wel.

Zou het gewoon niet eens fijner zijn, als mensen gewoon hun mond over dingen houden. Gewoon stoppen met lezen op een blog, als je je er niet in kan vinden, je ergert of als jouw beeld van de werkelijkheid een andere is. Want dat kan he, we zijn tenslotte allemaal anders. Maar je hoeft die blogs niet te lezen, ga dan gewoon wat anders leuks doen. Natuurlijk hebben we allemaal niet dezelfde "blije" instelling, ik snap goed dat mensen die rottige dingen meemaken het leven niet altijd als leuk kunnen zien. Maar dat vraagt ook niemand van je, sterker nog, dat snappen we heel goed. Want ook mijn leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar ja, ik heb niet altijd zin om daar over te schrijven, ik deel niet alles. Maar om dan iemand maar voor "lui", "profiteur" of "nep" aan te merken. Die persoon heeft niemand wat naars aangedaan door niet te werken of door niet altijd 100% groene keuzes te maken (houdt dan maar meteen op met leven, da's pas groen).

Nee, gelukkig krijg ik dat soort reacties dus niet. En waarom ik niet en een ander wel? Geen idee. Want ook ik werk niet, we hebben wel twee auto's, verf mijn kozijnen gewoon met verf op terpentine-basis, kijken tv (satanisch he), zijn niet op huwelijkse voorwaarden getrouwd (sterker nog: we zijn niet getrouwd) en geven (soms) te veel geld uit. Maar WIJ respecteren anderen, zetten hun auto niet voor andermans oprit, geven mensen altijd netjes voorrang bij het zebrapad en zeiken anderen al helemaal niet af. En dat doen die andere blogg(st)ers ook! Die verdienen het dus niet om wel afgezeken te worden, alleen maar omdat ze een stukje van hun fijne (en soms minder fijne) leven delen op het internet. Alleen maar omdat hun leven niet op het jouwe lijkt, omdat ze andere keuzes maken, omdat ze hun eigen oplossingen zoeken. Oplossingen waarmee ze geen vlieg kwaad doen, en jou al helemaal niet.

Dus blogtrollen: BACK OFF!! Ik denk niet dat jouw leven er leuker op zal worden, door van die rotreacties te schrijven. En wij hebben een delete-knop, dus ons leven wordt er ook niet minder leuk om.  Maar schelden doet wel pijn, dus geef ons dan op z'n minst de kans om terug te schelden, ook al zullen we dat misschien niet zo snel doen. Wees dan een groot mens, en durf te staan voor wie je bent. Met al je krassen en lelijke eigenschappen maar vast ook heel veel mooie dingen. Ga zelf bloggen en schrijf de frustratie van je af, dat helpt, echt! Doe iets met je leven, hoe klein ook. Misschien komen we dan wel bij jou lezen, en moedigen je aan of bewonderen je om wat je doet. Laat het zien, verstop je niet achter het toetsenbord!
Het leven is het waard om geleefd te worden! En met respect voor elkaar wordt het leven alleen maar leuker. Probeer het gewoon, ik ben de eerste die benieuwd is naar je ervaringen!


maandag 23 februari 2015

Spannende vraag

Laatst stelde Daantje op haar blog de vraag: "Wat hebben jullie nu altijd al van mij willen weten?" Best spannend, dacht ik meteen, en ook: "Dat zou ik nu nooit durven, want stel dat......".
Gisteren dacht ik daar nog eens goed over na: zou ik dat nu echt niet durven? En waarom dan niet? Zou ik me verplicht voelen om op alle vragen antwoorden te geven? Daantje was op haar blog heel open over bepaalde vragen en kreeg daar af en toe behoorlijk wat "kritiek" over haar heen. Nou ja, kritiek wil ik het eigenlijk niet noemen, sommige mensen hebben nogal de neiging om je bijvoorbeeld menen te moeten waarschuwen voor bepaalde beslissingen (die ze soms zelf verkeerd genomen hebben, of wat hen overkomen is). Soms goedbedoeld, maar soms ook erg belerend. Want gelukkig is iedereen anders, en wat jou overkomen is (of de buurvrouw, schoonzus, juf van je kinderen, etc.) hoeft een ander natuurlijk niet te gebeuren. Daar kun je statistieken op loslaten, en vooral de media heeft hier tegenwoordig een handje van. Maar waar er 6 van de 10 mensen "ja" zeggen, zeggen er 4 "nee". En je weet nooit aan welke kant van de weegschaal je uiteindelijk terecht gaat komen, ook niet als je je tegen al het onrecht in de wereld probeert in te dekken. Maar goed, dat terzijde.

Eigenlijk lijkt het mij ook wel eens grappig, om jullie brandende vragen te beantwoorden. Want wat weten jullie nou echt van mij? Dus kom maar op!
Hierbij gelden wel een paar spelregels:

  • Houdt het netjes! Voor mij ongepaste vragen haal ik meteen weg.
  • Ik bepaal welke vragen ik wel of niet beantwoord. Je kunt op je kop gaan staan of niet, maar ik ga echt niet vertellen wat mijn man's salaris is, of wat voor kleur ondergoed ik draag ;-)
  • Ik doe dit niet om discussies uit te lokken, dus respecteer mijn antwoorden. Dan mag je er natuurlijk altijd wat van vinden, maar blijf fair!
Het kan natuurlijk zo maar gebeuren dat jullie helemaal geen vragen hebben, ook goed! Ik ben ook echt een open boek, ahum........... Maar van de 236 volgers van mijn blog zal er toch wel iemand eens iets willen weten, of niet?

zondag 22 februari 2015

De koek is op!

"Ben je echt niets vergeten?", vroeg manlief toen hij terug kwam met de wekelijkse boodschappen. "Nee hoor, echt niet! En we hebben echt alles voor een week eten in huis, goed he! En je hoeft ook bij de bakker geen koe.........ehm.......koek??"
Zoals ik als eens eerder schreef zijn wij echte Hollanders. Bij de koffie en de thee hoort een koekje. Er gaan hier dan ook elke week wel een pak of 3 koekjes doorheen. En dan wordt er in het weekend vaak ook nog wat lekkers gebakken, tegenwoordig vaak door dochterlief want die heeft net als ik een voorliefde voor bakken ontwikkeld. Maar die supermarkt-koekjes he, dat is natuurlijk puur gemak.
Na mijn geen-social-media uitdaging had ik al een nieuwe maandelijkse uitdaging bedacht: een maand lang alle koekjes zelf bakken en geen supermarkt-koek kopen. Nou ja, weet je wat, dacht ik, dan moet het maar zo zijn.......dan gaat de nieuwe maand gewoon nu in, op 21 februari! Er stond nog een half pak cake-meel in de kast dus ging ik op de vroege zaterdagmorgen meteen maar aan de slag! 's Middags bakten dochterlief en ik meteen een flinke trommel havermout-koekjes en vandaag maakte ik nog sesamrepen. Je kunt maar wat op voorraad hebben!
In de kelderkast staan behoorlijk wat ingredienten op voorraad, zoals noten, rozijnen en havermout en door alle basisspullen als bloem, boter en eieren netjes aangevuld te houden, moet ik een eind gaan komen, denk ik. Bovendien vind ik bakken gewoon erg leuk. Dochterlief was ook direct enthousiast en trok meteen alle bak-boeken van de plank om inspiratie op te doen. Manlief wreef zich al likkebaardend in de handen ;-) 
Voor morgen staat er al weer een taart gepland want een van de dames van het haakclubje, die dinsdag aan mijn keukentafel aanschuiven, eet suikervrij (en het liefst ook tarwe- en zuivelvrij). Nu heb ik ooit al eens een overheerlijke amandel-sinaasappel-taart gebakken dus die gaat in de herhaling met kokosbloesemsuiker in plaats van gewone suiker. Is ook meteen een leuke uitdaging: suikervrij bakken!
Nomnomnom.......dit gaat een hele vervelende maand worden ;-)

vrijdag 20 februari 2015

Weg met de stofnesten

Nou, een maand geen Social Media, dat gaat 'm toch niet meer worden deze maand. Dan kan ik net zo goed wat schrijven, toch?
Met de griep achter de rug en het voorjaar voor de deur, kreeg ik het net als veel anderen op mijn heupen: opgeruimd moest er worden! En wel nu! Ik roep altijd wel heel hard dat ik niet aan hypes meedoe, maar blijkbaar ben ik net zo zwak als vele anderen. Misschien zit het ook wel in de lucht: voorjaarskriebels of zoiets. Er moet toch een logische verklaring voor zijn dat iedereen ineens aan het opruimen slaat?
Nu ik mijn normale energieniveau weer een beetje begin terug te krijgen, zie ik ineens ook weer dingen. Waarom moet ik al die beschreven enveloppen bewaren, terwijl er nog onbeschreven enveloppen voor jaren liggen? Wat doe ik in vredesnaam met 2 flessen badschuim zonder bad? Waarom staan er 2 potjes cayennepeper in de kast? Waarom bewaar ik rozenwater-extract (als smaakstof) terwijl niemand het ergens door te vreten lust (alsof je badschuim aan het eten bent, tenminste dat vertelt mijn neus me dan)? Dus zo ging de bezem door de voorraadkast, kruidenlade, kastje met persoonlijke verzorgingsspullen, medicijnmandje en de koelkast.

Zonder pardon zegde ik meteen de biologische groentetas op. Tenminste......ik dacht dat ik 'm nog 1 keer af moest nemen, maar manlief was blijkbaar niet helemaal duidelijk geweest toen hij vorige week de groente- en fruittas voor me op ging halen (terwijl ik koortsige beelden voor me zag van moordlustige pastinaken en zelfmoordcommando-knolselderijen.......door de griep ;-)), en dus had de biologische winkel zelf maar het initiatief genomen om de groentetas op te zeggen. Ook best, mijn koortsdromen hadden me al genoeg verteld: ik heb na een winter lang elke week (!!) bieten en wortels in alle kleuren van de regenboog, 10 liter erwtensoep (want we vinden elke andere variant met knolselderij echt goor) en amper boerenkool of spruiten in het pakket, het helemaal gehad met het groentepakket! Waarschijnlijk zijn die biologische boerenkool en spruiten er wel, maar gewoon te duur voor het pakket. Ik snak naar iets exotisch, en biologisch of niet: de komende tijd komen onze groenten gewoon weer even uit de supermarkt. Ik ben het ook gewoon even zat om het drievoudige neer te tellen voor een beetje fatsoenlijke witlof of een doodgewone spruit. Kortom: we worden de komende tijd even biologische afvalligen ;-) Ik word nu al vrolijk bij het idee om weer mijn eigen groente te mogen uitzoeken, en ja, dan komt die bloemkool maar even uit Spanje. Ik haal het echt niet in mijn hoofd om in de winter aardbeien te gaan kopen, er zijn grenzen. Maar kom op: ik bega ook geen misdaad om in de winter een keer sperziebonen te kopen, of tomaten en sla.
Daarnaast wil ik ook gewoon weer eens wat extra geld over houden. Dat zit 'm natuurlijk echt niet alleen in de groenten, maar ook in alle andere biologische producten die er inmiddels ingekomen zijn. Dat wordt de komende tijd weer een kritisch kijken naar wat we wel en niet perse biologisch willen gaan kopen. Het fruit blijft, op stevig verzoek van manlief. En zoonlief gaat direct op kamers, zei hij zodra er weer andere ontbijtkoek inkomt dan de biologische die we nu kopen. "OK, da's afgesproken", riep ik (grapje natuurlijk!).

Zo pakte ik letterlijk en figuurlijk de stofnesten aan deze week. Weg met de ballast uit ons huis en uit mijn hoofd! Ik heb weer zin in frisse lucht, het eerste voorjaarszonnetje op mijn gezicht, deuren open kunnen gooien en de eerste spinazie van het seizoen. En ik weet best dat dat nog even kan duren, maar dat geeft niets. Je moet toch ook iets hebben om je op te kunnen verheugen. Het was en is ook gewoon niet mijn winter dit jaar. Niks liep lekker en ik heb het gevoel dat ik in continu gevecht met mezelf was. Dat klinkt zwaarder dan het is, maar wat dat betreft was de griep misschien ook wel even een keerpunt. Ik moest daardoor alles loslaten (al mijn schema's en alle moet-dingen die ik mezelf opleg), en dat had ik blijkbaar ook even nodig (o-oh.......er komt een heel irritant Disney-liedje in me opborrelen, iets met Elsa en pratende sneeuwpoppen......)
Dus met frisse moed vooruit. Zo'n griep, daar kan geen motivatie-coach tegenop ;-)