donderdag 26 februari 2015

Over blogtrollen, rotreacties en onbeschoftheid

Wat een ontzettend leuke vragen kreeg ik naar aanleiding van mijn vorige blog. Ik had eigenlijk meer vragen verwacht in de trant van "Waar werkt je man?", "Wat voor werk deed je vroeger?", "Wat doe je nu al op zo'n dag?" en "Wat is je favoriete vakantie-bestemming?", maar nee, het waren vooral meer diepgaande vragen. Leuk, leuk, leuk, en ik ga ze ook allemaal beantwoorden.
Heb je nog steeds een vraag, gewoon zomaar, of naar aanleiding van de "antwoord"-blogjes, het mag nog hoor (ook als je wil weten wat voor werk mijn man doet ;-)). Het geeft mij toch weer inspiratie tot bloggen.

Daar gaan we dan, ik begin gewoon bij de eerste vraag. Jolanda (jaja, grappig he, dezelfde naam, maar toch echt iemand anders hoor) van Consuminderen met plezier stelde mij de vraag of ik weleens vervelende reacties krijg op mijn blog. Daar heeft ze dus zelf regelmatig last van. En daar snap ik dus echt helemaal niets van, want het is zo'n leuk, lief en spontaan mens, altijd opgewekt (tenminste, zo komt haar blog op me over) ......hoe halen mensen het in hun botte hoofd om haar van die lelijke reacties te sturen, bah!
De vraag kan ik snel beantwoorden: Nee, ik krijg eigenlijk nooit van dit soort reacties. Ik heb wel last van spam, en heb ook wel eens kritische reacties gehad, maar dat mag. We hoeven het in het leven toch niet allemaal met elkaar eens te zijn. Sterker nog, zolang mensen dit op een fatsoenlijke manier doen, ben ik er ergens ook wel blij. Want dat betekent dat mensen ergens over nagedacht hebben, en dat ik er wellicht wat van kan leren. Zo kreeg ik eens een wat bozige reactie van een werkende moeder, niet onbeschoft maar wel geraakt. Ondanks dat ik heel blij ben met mijn thuisblijfmoederschap ben ik door die reactie ook wel weer anders tegen de zaken aan gaan kijken. Het leven is niet zwart-wit (alhoewel ik daar nog wel eens in door wil schieten, gewoon een lastig karakter-trekje).
Eerlijk gezegd wordt ik ook wel eens strontmisselijk van reacties (meestal op andere blogs) in de trant van "Ooooh, wat doe je het toch goed! Je bent mijn voorbeeld, mijn held, bladieblah....." (Haha, dit is dus lichtelijk overtrokken he, maar soms komt zo'n reactie op die manier op mij over).
Goedbedoeld en lief enzo, maar soms ik denk ik dan meteen: "Huh, je kent me niet eens, als je eens wist wat er bij ons allemaal mis gaat." Ik ben gewoon meer iemand van de (cynische) humor dan van de zoetsappigheid. Ik kan gewoon smakelijk lachen om een reactie als "Wat vind ik het rot dat je een maand niet blogt, daar kan ik helemaal niet zonder", want natuurlijk weet ik dat die persoon zich niet meteen opknoopt als ik een maandje niet schrijf ;-)

Dus ja, kritisch zijn is prima en humor is uiterst gewenst. Het leven is al serieus genoeg. Maar dat je iemand zomaar gaat lopen afzeiken, dat kan er bij mij echt niet in. "Waarom?", staat dan met grote letters op mijn voorhoofd. Nu weet ik wel dat de maatschappij waarin we leven soms een vrijbrief lijkt te zijn voor onbeschoftheid. Ik zie het overal om me heen: onze tuin lijkt soms wel een vuilnisbelt....frietbakjes, ijslepeltjes, servetjes en soms ook wc-papier. Het wordt er tijdens de wandeling gewoon ingedumpt of komt aanwaaien. Nu er (tijdelijk) minder parkeerruimte bij ons in de buurt is, parkeren mensen hun auto regelmatig pontificaal recht of half voor onze oprit (wij hebben een eigen parkeerplaats naast het huis). Nu heb ik de auto niet heel vaak nodig, maar het is gewoon rete-irritant dat als je 'm nodig hebt, je eerst moet kijken of je er wel afkunt. Het is zelfs zo erg dat als ik weet dat de weersvoorspelling voor het eind van de dag heel erg slecht wordt, ik mijn auto maar alvast aan de straat zet, want dan weet ik zeker dat ik weg kan, indien nodig. Ja, heel erg, dat je dus op asociale mensen moet gaan anticiperen. Maar ik erger me ook groen en geel aan al dat gereaguur op nieuwsberichten. Gutteguttegut, wat een ergelijke en oliedomme reacties staan daar regelmatig. Ik lees ze maar niet meer, ik krijg er een heel triest beeld van de mensheid van. Van het nieuws zelf ook, maar dat is weer een ander verhaal. Wat menen mensen toch allemaal te moeten mogen doen en zeggen, waar is het respect hebben voor elkaar en rekening houden met elkaar gebleven? Heel ver weg, lijkt het wel.

Zou het gewoon niet eens fijner zijn, als mensen gewoon hun mond over dingen houden. Gewoon stoppen met lezen op een blog, als je je er niet in kan vinden, je ergert of als jouw beeld van de werkelijkheid een andere is. Want dat kan he, we zijn tenslotte allemaal anders. Maar je hoeft die blogs niet te lezen, ga dan gewoon wat anders leuks doen. Natuurlijk hebben we allemaal niet dezelfde "blije" instelling, ik snap goed dat mensen die rottige dingen meemaken het leven niet altijd als leuk kunnen zien. Maar dat vraagt ook niemand van je, sterker nog, dat snappen we heel goed. Want ook mijn leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar ja, ik heb niet altijd zin om daar over te schrijven, ik deel niet alles. Maar om dan iemand maar voor "lui", "profiteur" of "nep" aan te merken. Die persoon heeft niemand wat naars aangedaan door niet te werken of door niet altijd 100% groene keuzes te maken (houdt dan maar meteen op met leven, da's pas groen).

Nee, gelukkig krijg ik dat soort reacties dus niet. En waarom ik niet en een ander wel? Geen idee. Want ook ik werk niet, we hebben wel twee auto's, verf mijn kozijnen gewoon met verf op terpentine-basis, kijken tv (satanisch he), zijn niet op huwelijkse voorwaarden getrouwd (sterker nog: we zijn niet getrouwd) en geven (soms) te veel geld uit. Maar WIJ respecteren anderen, zetten hun auto niet voor andermans oprit, geven mensen altijd netjes voorrang bij het zebrapad en zeiken anderen al helemaal niet af. En dat doen die andere blogg(st)ers ook! Die verdienen het dus niet om wel afgezeken te worden, alleen maar omdat ze een stukje van hun fijne (en soms minder fijne) leven delen op het internet. Alleen maar omdat hun leven niet op het jouwe lijkt, omdat ze andere keuzes maken, omdat ze hun eigen oplossingen zoeken. Oplossingen waarmee ze geen vlieg kwaad doen, en jou al helemaal niet.

Dus blogtrollen: BACK OFF!! Ik denk niet dat jouw leven er leuker op zal worden, door van die rotreacties te schrijven. En wij hebben een delete-knop, dus ons leven wordt er ook niet minder leuk om.  Maar schelden doet wel pijn, dus geef ons dan op z'n minst de kans om terug te schelden, ook al zullen we dat misschien niet zo snel doen. Wees dan een groot mens, en durf te staan voor wie je bent. Met al je krassen en lelijke eigenschappen maar vast ook heel veel mooie dingen. Ga zelf bloggen en schrijf de frustratie van je af, dat helpt, echt! Doe iets met je leven, hoe klein ook. Misschien komen we dan wel bij jou lezen, en moedigen je aan of bewonderen je om wat je doet. Laat het zien, verstop je niet achter het toetsenbord!
Het leven is het waard om geleefd te worden! En met respect voor elkaar wordt het leven alleen maar leuker. Probeer het gewoon, ik ben de eerste die benieuwd is naar je ervaringen!


maandag 23 februari 2015

Spannende vraag

Laatst stelde Daantje op haar blog de vraag: "Wat hebben jullie nu altijd al van mij willen weten?" Best spannend, dacht ik meteen, en ook: "Dat zou ik nu nooit durven, want stel dat......".
Gisteren dacht ik daar nog eens goed over na: zou ik dat nu echt niet durven? En waarom dan niet? Zou ik me verplicht voelen om op alle vragen antwoorden te geven? Daantje was op haar blog heel open over bepaalde vragen en kreeg daar af en toe behoorlijk wat "kritiek" over haar heen. Nou ja, kritiek wil ik het eigenlijk niet noemen, sommige mensen hebben nogal de neiging om je bijvoorbeeld menen te moeten waarschuwen voor bepaalde beslissingen (die ze soms zelf verkeerd genomen hebben, of wat hen overkomen is). Soms goedbedoeld, maar soms ook erg belerend. Want gelukkig is iedereen anders, en wat jou overkomen is (of de buurvrouw, schoonzus, juf van je kinderen, etc.) hoeft een ander natuurlijk niet te gebeuren. Daar kun je statistieken op loslaten, en vooral de media heeft hier tegenwoordig een handje van. Maar waar er 6 van de 10 mensen "ja" zeggen, zeggen er 4 "nee". En je weet nooit aan welke kant van de weegschaal je uiteindelijk terecht gaat komen, ook niet als je je tegen al het onrecht in de wereld probeert in te dekken. Maar goed, dat terzijde.

Eigenlijk lijkt het mij ook wel eens grappig, om jullie brandende vragen te beantwoorden. Want wat weten jullie nou echt van mij? Dus kom maar op!
Hierbij gelden wel een paar spelregels:

  • Houdt het netjes! Voor mij ongepaste vragen haal ik meteen weg.
  • Ik bepaal welke vragen ik wel of niet beantwoord. Je kunt op je kop gaan staan of niet, maar ik ga echt niet vertellen wat mijn man's salaris is, of wat voor kleur ondergoed ik draag ;-)
  • Ik doe dit niet om discussies uit te lokken, dus respecteer mijn antwoorden. Dan mag je er natuurlijk altijd wat van vinden, maar blijf fair!
Het kan natuurlijk zo maar gebeuren dat jullie helemaal geen vragen hebben, ook goed! Ik ben ook echt een open boek, ahum........... Maar van de 236 volgers van mijn blog zal er toch wel iemand eens iets willen weten, of niet?

zondag 22 februari 2015

De koek is op!

"Ben je echt niets vergeten?", vroeg manlief toen hij terug kwam met de wekelijkse boodschappen. "Nee hoor, echt niet! En we hebben echt alles voor een week eten in huis, goed he! En je hoeft ook bij de bakker geen koe.........ehm.......koek??"
Zoals ik als eens eerder schreef zijn wij echte Hollanders. Bij de koffie en de thee hoort een koekje. Er gaan hier dan ook elke week wel een pak of 3 koekjes doorheen. En dan wordt er in het weekend vaak ook nog wat lekkers gebakken, tegenwoordig vaak door dochterlief want die heeft net als ik een voorliefde voor bakken ontwikkeld. Maar die supermarkt-koekjes he, dat is natuurlijk puur gemak.
Na mijn geen-social-media uitdaging had ik al een nieuwe maandelijkse uitdaging bedacht: een maand lang alle koekjes zelf bakken en geen supermarkt-koek kopen. Nou ja, weet je wat, dacht ik, dan moet het maar zo zijn.......dan gaat de nieuwe maand gewoon nu in, op 21 februari! Er stond nog een half pak cake-meel in de kast dus ging ik op de vroege zaterdagmorgen meteen maar aan de slag! 's Middags bakten dochterlief en ik meteen een flinke trommel havermout-koekjes en vandaag maakte ik nog sesamrepen. Je kunt maar wat op voorraad hebben!
In de kelderkast staan behoorlijk wat ingredienten op voorraad, zoals noten, rozijnen en havermout en door alle basisspullen als bloem, boter en eieren netjes aangevuld te houden, moet ik een eind gaan komen, denk ik. Bovendien vind ik bakken gewoon erg leuk. Dochterlief was ook direct enthousiast en trok meteen alle bak-boeken van de plank om inspiratie op te doen. Manlief wreef zich al likkebaardend in de handen ;-) 
Voor morgen staat er al weer een taart gepland want een van de dames van het haakclubje, die dinsdag aan mijn keukentafel aanschuiven, eet suikervrij (en het liefst ook tarwe- en zuivelvrij). Nu heb ik ooit al eens een overheerlijke amandel-sinaasappel-taart gebakken dus die gaat in de herhaling met kokosbloesemsuiker in plaats van gewone suiker. Is ook meteen een leuke uitdaging: suikervrij bakken!
Nomnomnom.......dit gaat een hele vervelende maand worden ;-)

vrijdag 20 februari 2015

Weg met de stofnesten

Nou, een maand geen Social Media, dat gaat 'm toch niet meer worden deze maand. Dan kan ik net zo goed wat schrijven, toch?
Met de griep achter de rug en het voorjaar voor de deur, kreeg ik het net als veel anderen op mijn heupen: opgeruimd moest er worden! En wel nu! Ik roep altijd wel heel hard dat ik niet aan hypes meedoe, maar blijkbaar ben ik net zo zwak als vele anderen. Misschien zit het ook wel in de lucht: voorjaarskriebels of zoiets. Er moet toch een logische verklaring voor zijn dat iedereen ineens aan het opruimen slaat?
Nu ik mijn normale energieniveau weer een beetje begin terug te krijgen, zie ik ineens ook weer dingen. Waarom moet ik al die beschreven enveloppen bewaren, terwijl er nog onbeschreven enveloppen voor jaren liggen? Wat doe ik in vredesnaam met 2 flessen badschuim zonder bad? Waarom staan er 2 potjes cayennepeper in de kast? Waarom bewaar ik rozenwater-extract (als smaakstof) terwijl niemand het ergens door te vreten lust (alsof je badschuim aan het eten bent, tenminste dat vertelt mijn neus me dan)? Dus zo ging de bezem door de voorraadkast, kruidenlade, kastje met persoonlijke verzorgingsspullen, medicijnmandje en de koelkast.

Zonder pardon zegde ik meteen de biologische groentetas op. Tenminste......ik dacht dat ik 'm nog 1 keer af moest nemen, maar manlief was blijkbaar niet helemaal duidelijk geweest toen hij vorige week de groente- en fruittas voor me op ging halen (terwijl ik koortsige beelden voor me zag van moordlustige pastinaken en zelfmoordcommando-knolselderijen.......door de griep ;-)), en dus had de biologische winkel zelf maar het initiatief genomen om de groentetas op te zeggen. Ook best, mijn koortsdromen hadden me al genoeg verteld: ik heb na een winter lang elke week (!!) bieten en wortels in alle kleuren van de regenboog, 10 liter erwtensoep (want we vinden elke andere variant met knolselderij echt goor) en amper boerenkool of spruiten in het pakket, het helemaal gehad met het groentepakket! Waarschijnlijk zijn die biologische boerenkool en spruiten er wel, maar gewoon te duur voor het pakket. Ik snak naar iets exotisch, en biologisch of niet: de komende tijd komen onze groenten gewoon weer even uit de supermarkt. Ik ben het ook gewoon even zat om het drievoudige neer te tellen voor een beetje fatsoenlijke witlof of een doodgewone spruit. Kortom: we worden de komende tijd even biologische afvalligen ;-) Ik word nu al vrolijk bij het idee om weer mijn eigen groente te mogen uitzoeken, en ja, dan komt die bloemkool maar even uit Spanje. Ik haal het echt niet in mijn hoofd om in de winter aardbeien te gaan kopen, er zijn grenzen. Maar kom op: ik bega ook geen misdaad om in de winter een keer sperziebonen te kopen, of tomaten en sla.
Daarnaast wil ik ook gewoon weer eens wat extra geld over houden. Dat zit 'm natuurlijk echt niet alleen in de groenten, maar ook in alle andere biologische producten die er inmiddels ingekomen zijn. Dat wordt de komende tijd weer een kritisch kijken naar wat we wel en niet perse biologisch willen gaan kopen. Het fruit blijft, op stevig verzoek van manlief. En zoonlief gaat direct op kamers, zei hij zodra er weer andere ontbijtkoek inkomt dan de biologische die we nu kopen. "OK, da's afgesproken", riep ik (grapje natuurlijk!).

Zo pakte ik letterlijk en figuurlijk de stofnesten aan deze week. Weg met de ballast uit ons huis en uit mijn hoofd! Ik heb weer zin in frisse lucht, het eerste voorjaarszonnetje op mijn gezicht, deuren open kunnen gooien en de eerste spinazie van het seizoen. En ik weet best dat dat nog even kan duren, maar dat geeft niets. Je moet toch ook iets hebben om je op te kunnen verheugen. Het was en is ook gewoon niet mijn winter dit jaar. Niks liep lekker en ik heb het gevoel dat ik in continu gevecht met mezelf was. Dat klinkt zwaarder dan het is, maar wat dat betreft was de griep misschien ook wel even een keerpunt. Ik moest daardoor alles loslaten (al mijn schema's en alle moet-dingen die ik mezelf opleg), en dat had ik blijkbaar ook even nodig (o-oh.......er komt een heel irritant Disney-liedje in me opborrelen, iets met Elsa en pratende sneeuwpoppen......)
Dus met frisse moed vooruit. Zo'n griep, daar kan geen motivatie-coach tegenop ;-)

donderdag 12 februari 2015

Faal!

Hoe makkelijk mijn eerste doel (boeken lezen) mij af ging, hoe slecht gaat het met mijn maandje geen internet-for-fun. De boosdoener: een op handen zijnde griep (wist ik toen nog niet) met als klapper al 2 dagen ziek in bed. Ik ben eigenlijk nooit echt ziek, wel eens niet lekker maar nu heb ik toch echt de griep te pakken. Ontkomen was er niet aan, vorige week had ik al een zieke dochter thuis, en vandaag viel ook zoonlief om. Manlief probeert de boel draaiende te houden, hopelijk blijft het hem bespaart. Al ziek, zwak en zielig zijnde zocht ik vandaag wat afleiding, en met weinig fut nog om te lezen (en een boek wat me maar niet pakt: "De wand" van Marlen Haushofer) kwam ik toch op FB en Blogspot terecht. FB opende ik in het weekend al een paar keer, toen was ik eigenlijk al niet fit en in staat tot veel andere activiteit maar dat ik ziek zou worden zat toen nog niet in de planning. Welnee, met een dochter als adjudante van de school-carnavalsprinses moesten er nog wat schoolactiviteiten begeleid worden en cakejes gebakken worden. En dit moest door kunnen gaan, MET dochterlief, die maar net hersteld was van haar ziek zijn. Weken van voorbereidingen, en vooral geheimhouding, gingen hieraan vooraf. En dat carnaval, met al zijn officiele aangelegenheden, is zo "niet-mij". Ik snap helemaal niets van al dat georganiseerde gedoe er omheen, en vooral het belang wat er aan gehecht wordt. En toen was dochterlief ziek, op het eerste officiele optreden van prins, prinses en raad op het jeugdboerenbal. Oef, ik voelde me echt een tegendraadse kenau dat ik haar niet liet gaan.
Gelukkig is ze in de echte carnavalsweek op school weer op de been, en stond ik zelf, stijf van de hoofdpijn en half gaar, met het hele gezelschap en aanverwante moeders na schooltijd in het verzorgingstehuis een carnavalsfeestje te vieren. Het was superleuk hoor, en wat heb ik een bewondering voor alle verzorgers en activiteitenbegeleiders in het tehuis. Je hoort vaak alleen de slechte verhalen maar gelukkig kan het ook anders.
Maar na die drukke middag stortte ik dus echt in. En moet dochterlief het de rest van de carnavalsweek zonder mijn hulp stellen. Wat haar, als enige echte Limburgse in het gezin, misschien wel beter zonder dan met mij afgaat ;-)
Tja, en daar zit ik dus met mijn goede gedrag.......al surfend over internet. Toch vond ik het wel zo eerlijk om netjes op te biechten. Ik had natuurlijk geheel ongemerkt op FB kunnen vertoeven en blogjes kunnen lezen, en dan aan het eind van de maand kunnen vertellen hoe makkelijk het mij afging, maar niets is minder waar. Blijkbaar heb ik toch behoefte aan wat makkelijke afleiding als ik me niet erg happy voel, en dat was dus al in het weekend zo toen ik mij toch bezwaard voelde dat dochterlief niet bij dat feestje kon zijn. Het zijn wat dingen voor mezelf om over na te denken: waarom heb ik toch zo'n last van sociale druk, ondanks dat ik altijd heel hard roep dat ik daar niet aan meedoe? En waarom heb ik bij flutmomenten de behoefte om op social media rond te hangen? Het is niet rot bedoeld hoor, voor al mijn lieve (internet)vrienden, maar eigenlijk heb ik niet de indruk iets te missen, en toch maakt het me zonder nieuwsgierig. Toch wel eye-openers eigenlijk, en het voelt ook een beetje als een gevecht met mezelf. Maar misschien is het goed om hier eens verder over na te denken. Want ik merk ook dat ik zonder alle social media behoorlijk wat tijd overhoud. Tijd, waarvan ik de neiging heb om helemaal vol te proppen. Misschien brengt het surfen op internet ook een bepaalde ik-hoef-even-lekker-niets-van-mezelf-rust, die ik blijkbaar op een andere manier zou moeten invullen. Wat, hoe en waar.....daar ben ik nog niet over uit. En wil ik het wel anders.......ook een goede vraag. Maar, de maand is nog niet om, wie weet wat voor inzichten het mij nog brengt?
In ieder geval weet ik 1 ding: dat carnaval is niet aan mij besteedt. Dat aanschouw ik liever van gepaste afstand ;-)

woensdag 28 januari 2015

Nog even, en dan......

Januari loopt bijna op zijn eind, tijd om eens de balans op te maken van mijn maandje "'s avonds boeken lezen". Ik las deze maand 3 boeken en ben nu nog bezig in nr. 4. Voor sommige mensen waarschijnlijk peanuts, en dat zou het voor mij eigenlijk ook moeten zijn want ik las vroeger best veel. Maar tegenwoordig kom ik misschien aan 3 tot 4 boeken per jaar dus ik heb mijn jaarrecord al gehaald ;-) En...... ik vond het heerlijk!!
Een avond of 3 was ik zo moe (of ernstig gefrustreerd van een niet-leuke dag) dat ik ofwel een serie heb gekeken ofwel zappend achter internet heb doorgebracht. De rest van de avonden heb ik gelezen (of viel ik boven mijn boek in slaap, en ben ik maar op tijd naar bed gegaan). Ik heb niet toegegeven aan nieuwe detective-series die ik in de tv-programmering voorbij zag komen, hoe moeilijk ik dat best vond. Maar ach, over een paar maanden worden die vanzelf wel weer een keer herhaald.

Wat ik las? Ik las het boekje "Puur en eerlijk" van Teun van de Keuken, een van de makers van de Keuringsdienst van Waarde. Ik had dit boekje gevraagd als Sint-kadootje omdat de nuchtere en humor-volle manier van tv maken van de Keuringsdienst van Waarde me altijd zo aanspreekt. Maar het boekje viel me een beetje tegen, blijkbaar komt de humor op tv beter over dan op papier. Veel columns vond ik ook een open deur, maar ach, vermakelijk is het boekje zeker wel (en je leest het zo weg). Toch wel een beetje jammer van de aankoop (al was het een cadeautje), maar misschien kan ik het via Bol weer slijten.
Het tweede boek wat ik uitlas (want eerder al eens in begonnen) was "Het Winterpaleis" van John Boyne. Tja, wat moet ik daar nu van zeggen: het is gewoonweg prachtig!!
Boek nr. 3 leende ik in de bieb: "Butcher's Crossing" van John Williams. Gek genoeg zou ik zo'n boek nooit uit de kast getrokken hebben (vooral niet met een Western-aanduiding op de kaft, zoals ze die in de bibliotheek hebben gecategoriseerd). Maar ik had het in de boekhandel al een paar keer zien liggen, en zonder dat ik precies wist waar het over ging, nam ik het mee. En wauw, het boek boeide me al vanaf de eerste paar bladzijden. Echt knap, dat je een boek kan schrijven over de bizon-jacht, wat me van begin tot eind in de greep heeft gehouden. En dat voor een western-hater als ik!
Het boek waar ik nu in aan het lezen ben is "Ik ben Alice" van Melanie Benjamin. Dol ben ik op het boek "Alice in Wonderland" van Lewis Caroll, een van de weinige boeken uit mijn jeugd die ik niet kan wegdoen, zo mooi! Een blogvriendin tipte me over het boek van Melanie Benjamin, en ja hoor, ik ben verkocht! Het past zo mooi bij de sfeer van "Alice in Wonderland", ook echt een aanrader!

Zo, dat waren de boekrecensies ;-) Eens kijken of ik het lezen vol kan houden, want ik vind het heerlijk rustgevend. Ik kijk graag Britse en Scandinavische detective-series, en dat ga ik mezelf niet helemaal ontzeggen. Maar naar een schreeuwerig en lichtgevend beeldscherm kijken brengt toch veel minder rust in de avond dan het lezen van een boek.
Bijna tijd voor de volgende uitdaging: nog een paar dagen en dan verdwijn ik voor een maandje van het internet. Een maand niet bloggen, blogs lezen en geen Facebook. Ik ben erg benieuwd hoe me dat bevalt. Want ondanks dat ik deze maand nog niet veel blogs heb geschreven, spiek ik regelmatig tussendoor bij mijn favoriete blogs of daar een nieuw berichtje staat. En de hap-snap-momentjes dat ik even snel op FB kijk, zijn al helemaal niet meer te tellen. Dus gaat dit voor mij vanaf 1 februari een maandje op zwart. Mensen die me nodig hebben, kunnen me wel per mail bereiken en via de mail kan ik ook altijd zien of iemand me een PB-tje heeft gestuurd. Dusss..... ik piep er even een maandje tussenuit. Tot later!!

vrijdag 16 januari 2015

Hapklare brokken

Ik ga huishoudelijke chaos graag planmatig te lijf. Zo wordt het ook geen chaos, want ik en chaos.....dat is geen wenselijke combinatie, voor niemand ;-)
Zo hanteer ik een paar schemaatjes die ik naast elkaar gebruik. Eigenlijk heb ik gewoon een (eigen) basisschema, en daarnaast pik ik de handige dingen uit twee andere planners om de extra klussen mee aan te pakken.

Ten eerste mijn basisschema voor het huishouden (ben je geen planner en interesseert het planmatig bijhouden van huis en haard je geen fluit, gewoon dit blogje skippen ;-)).

Maandag

  • Administratie bijwerken (betalen van rekeningen, invoeren van wat bonnetjes, overmaken van zakgeld van de kids, etc). Ik plan het betalen van rekeningen altijd in bij de bank zodat ze ongeveer 3 dagen voor de betaaldatum worden overgeboekt (zo loop ik de minste rente mis, aangezien ik voor de meeste rekeningen potjes op spaarrekeningen heb staan).
  • Stofzuigen beneden-verdieping en tegelijkertijd opruimen
  • Wc poetsen
  • Vaat wegwerken (datgene wat niet in de vaatwasser past) + fornuis poetsen
Dinsdag
  • Strijkgoed wegwerken
Woensdag
  • Stofzuigen beneden-verdieping en tegelijkertijd opruimen
  • Wc-poetsen
  • Vaat wegwerken + fornuis poetsen
Donderdag
  • Strijkgoed wegwerken
Vrijdag
  • Stofzuigen beneden- en bovenverdieping en tegelijkertijd opruimen
  • Wc poetsen
  • Vaat wegwerken + fornuis poetsen
  • De ene week dweil ik de vloer in de keuken, de andere week poets ik de badkamer uitgebreid (de andere week houd ik die bij)
  • Groente- en fruitpakket halen bij de biologische winkel
Zaterdag
  • Strijkgoed wegwerken (meer doe ik in het weekend niet).
  • Brood halen op de markt + vlees bij de slager
Boodschappen doet mijn man op de zaterdagochtend. Dingen die ik misgrijp of extra aanbiedingen haal ik doordeweeks bij.

Natuurlijk worden er bij ons ook nog andere dingen vies. Wassen doe ik ongeveer 6x per week, 's nachts. De volgende dag hang ik het op, buiten of op zolder. De vaatwasser in- en uitruimen gebeurt elke dag.
1 keer per week was ik in een ruimte de ramen. Hierbij hanteer ik het schema van Flylady. Aan de hand van dit schema bepaal ik de extraatjes die in het huis gedaan moeten worden. Staat die week de keuken op het programma, dan lap ik in die week de keukenramen, of ik poets bv. de lichtkoepel op het dak. Dat is tenslotte ook een raam. De andere dagen doe ik een ander extra klusje in die ruimte, bv. de oven eens goed poetsen of de keukenkastjes afnemen. Dat zijn maar klusjes van een kwartiertje ofzo, dus daar ben je dan echt niet je hele dag aan kwijt.

Om het nog ingewikkelder te maken gebruik ik hiernaast ook nog het schema van de maankalender. Dit schema geeft aan wanneer het een gunstige tijd is voor bv. tuinklussen, het water geven van de planten, schilderen en bv. ramen lappen. Ik noteer die dagen met een paar tekentjes twee maanden vooruit op de kalender, zodat ik dat niet elke dag hoef op te zoeken. Dus als de maandag en dinsdag gunstige dagen zijn om ramen te lappen probeer ik dat klusje op 1 van die 2 dagen in te plannen. Ik pin me er niet te ernstig op vast, het moet ook niet als een keurslijf voelen.
Vandaag was bv. een gunstige dag om te schilderen, en aangezien er nog wat schilderklussen liggen schilderde ik vandaag een deurpost in de keuken. Zo verdeel ik het werk een beetje over de dagen/maanden om te voorkomen dat ik uren achtereen alleen maar aan het schilderen ben.

Dit werkt voor mij. Ik kan me ook helemaal voorstellen dat iemand anders van al die schemaatjes naast elkaar gillend gek wordt. Ik vind zo'n leidraad echter fijn. Ik heb namelijk de neiging om bv. met schilderwerk veel te lang achter elkaar door te gaan. En dan vervolgens met andere dingen in tijdnood te komen, met als resultaat stress. En dat is natuurlijk niet de bedoeling van het huishouden, dat je er wakker van gaat liggen. Ik houd zelf erg van een schoon en opgeruimd huis, maar het huis is er nog wel steeds voor mij en niet andersom. Ik heb dan ook geen zin om hele dagen aan het huishouden te besteden. Op deze manier hoef ik er niet zo over na te denken terwijl er toch een structuur in zit. Maar ja, ik ben natuurlijk gewoon mijn manische zelf, met mijn lijstjes en schemaatjes ;-)